Consent Kavanaugh

Gezien de recente hoorzitting van Brett Kavanaugh en Christine Blasey Ford, de #metoo discussie -die zich alleen maar lijkt uit te breiden en door backlash en victim blaming is gaan muteren naar verklarende hashtags zoals #whyididntreport- lijken de herkauwde onderwerpen consent en rape culture mij toch nog wel een blogpost waard. Want serieus, het lijkt nog steeds niet doorgedrongen. Back to basics, kids.

De hoeveelheid steun voor de verkrachtingscultuur in de afgelopen week is me echt iets te veel geworden. Niet alleen zagen we hoe één blanke heteroman van middelbare leeftijd met frustratieproblemen én een totaal gebrek aan meewerken, meer empathie kreeg dan meerdere vrouwen met pijnlijke verhalen bij elkaar (een satirische recap van Kavanaughs respons en gedrag hier).  Ook zien we het bijna als een overwinning dat er nu een weekje wordt besteed aan een beperkt FBI-onderzoek. Een onderzoek dat er gewoon bij voorbaat al had moeten zijn als aanklachten over seksueel misbruik serieus zouden worden genomen en het spreken van slachtoffers niet zou worden weggemoffeld als een list van de vrouw op de man (of in dit geval gepolitiseerd als een aanval op de republikeinen).

Rebecca Solnit tikt dit aan in haar artikel in the Guardian, The Brett Kavanaugh case shows we still blame women for the sins of men. Hierin benadrukt ze hoe overtreders keer op keer worden beloond voor verkeerd seksueel gedrag terwijl slachtoffers die opspreken worden gestraft. Het is volgens haar bijna niet mogelijk om het als gemiddelde blanke man verkeerd te doen. Laat staan dat de overschrijding van grenzen voorop wordt geplaatst. Blijkbaar was er 27 jaar terug een soortgelijke hoorzitting waarin Anita Hill zo gedetailleerd kon vertellen over haar misbruik dat er door (mannelijke blanke) senatoren vanuit werd gegaan dat het wel nep moest zijn. Want tja, ‘hoe kan dat nou?’ dacht er één… ‘Het zal sowieso niet echt zijn gebeurd’… ‘Ze zal er dan vast over hebben gefantaseerd!’ Alles om er maar niet aan te hoeven.

Afgelopen jaar (@metoo) was er natuurlijk een ontploffing aan onthullingen in de entertainmentwereld en de politiek. Om mij heen hoor ik nog steeds dat overschrijding van grenzen de normaalste zaak van de wereld is. De doos met misbruikverhalen is nog lang niet leeg en het aanpakken van sterk aanwezig ongemak rondom het uiten van grenzen lijkt voor mij belangrijker dan ooit. Zo ook het ongemak rondom het uiten van grensoverschrijdende gebeurtenissen in het verleden. Het niet serieus nemen van aanklachten zoals Ford-Kavanaugh leert slachtoffers dat ze in twijfel en ongemak zouden moeten blijven in plaats van dat ze zichzelf serieus nemen, in het moment en na het moment. In een kleine survey op universiteiten in de VS kwam naar voren dat een op de drie studerende mannen toegeeft dat ze dwang bij seks zouden gebruiken als ze ermee weg zouden komen, maar laten we dat dan geen verkrachting noemen! Wat zegt zoiets? Dat grenzen van mensen an sich dus niet belangrijk zijn maar in plaats daarvan alleen mogelijke gevolgen voor de overtreder.

Een paar weken terug heb ik meegedaan aan een workshop over consent/toestemming bij de holistische seksshop ONYX. Veel minder gericht op het sociaal-politieke aspect ging het hier vooral over het voelen van je grenzen, het onderzoeken van partnerdynamiek, het respecteren van andermans grenzen en het uitspreken van je verlangens. Jezelf en de ander serieus nemen dus. We deden afwisselend een drie minuten durende oefening waar we elkaar vragen stelden als: “Wat wil jij dat ik met jou doe?” Of: “Wat wil jij met mij doen?”. Beide partijen kunnen op elk moment nee zeggen. De basis is eigenlijk dat elke handeling die je bij elkaar uitvoert met toestemming van beide partijen moet gebeuren. Het voelde spannend maar ook ontzettend onwennig om mijn verlangens zo expliciet op de kaart te zetten. En onwennig of ongemakkelijk is handig als je in een systeem zit waarin uitspreken van grenzen en verlangens de overtreder kan tegenhouden in zijn/haar gang gaan. Wat ik vaak hoorde tijdens de workshop is het woord awkwardness, diep ongemak voor dat je iets doet of nadat je iets doet, lichte schaamte. Ergens denk ik dat grenzen aangeven nog wel even awkward blijft, en jammer genoeg het uiten van misbruik in het verleden ook. Desalniettemin zal het belangrijk blijven om het te blijven doen en om meer onderwijs aan te bieden met betrekking tot dit onderwerp. Betty Martin heeft op haar eigen website wat fantastische video’s ter beschikking gesteld over The Wheel of Consent, een systeem waarin wordt uitgelegd hoe je toestemming kan integreren in je leven door te spelen met de dynamiek tussen geven, ontvangen en toestaan en nemen.

Mandy Len Catron schrijft ook over hoe consent gaat over liefdevolle aandacht voor jou en dus niet ongemakkelijk of vervelend hoeft te zijn. Een chille respons op de kritiek dat vragen om verbale consent vaak krijgt, namelijk dat het het moment zou verpesten en dus niet nodig zou hoeven zijn.

Alice Gimpel

Alice Gimpel

Ik vind een liefdevolle relatie met ons lichaam belangrijk. Daar hoort seks bij, met de ander maar ook vooral met jezelf! 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *