Love Map

“People forget how erotic it can be to feel understood”

Luna Dietrich aka Pusssywitch

Mijn interesse in seksualiteit komt voort uit een interesse in intimiteit. Ik ben nooit de persoon geweest voor oppervlakkig contact en heb diepgang nodig om vriendschappelijke relaties op gang te houden. Maar hoe erg ik die diepgang ook stel als precursor voor een vriendschap, en hoe succesvol dat ook is geweest tot nu toe, in intieme(re) relaties bleek datzelfde juist altijd moeilijker dan gedacht. Vrienden beschreven me als open, terwijl ik met partners juist veel meer emotioneel gesloten was. Echte kwetsbaarheid vond ik moeilijk en dan sloot ik in mezelf op. Of ik rende weg omdat ik niet zo goed wist wat ik met de verdieping aan moest. Een partner waar ik verliefd op was haalde dat in mij naar boven, ofzo? Ik begreep maar niet precies waarom er steeds zo’n groot verschil bij mij was tussen het vriendschappelijk contact en het intieme.

In het boek Seks! Van Ellen Laan is een hoofdstuk gewijd aan de love-map. Ik sloeg het boek toevallig open en ging na hoe dit op mij sloeg. De theorie is dat een combinatie van psychologische, biologische en genetische factoren ertoe leidt dat we rondom ons 7e een vastgelegde blueprint hebben in de hersenen wat betreft seksualiteit. Deze komt pas vanaf de puberteit tot uiting. Hier hoor genderidentiteit bij, seksuele voorkeuren en seksuele oriëntatie. Maar ook intimiteitskwesties zoals hoe liefde wordt gegeven, hoe je met ruzies omgaat en hoe je met elkaar communiceert worden hier gevormd (ik heb de term working models ook weleens gehoord). Basically, de ideale partner en jou persoonlijke erotische voorkeuren en handelingen. Nu stel ik me zo voor dat weinig van ons het complete ideaalplaatje hebben gehad in onze kindertijd. Het lijkt me dat we dan ook geen perfecte partner uitkiezen en zelf ook geen perfecte partner zijn. Maar die imperfecte mix is dus juist wat we later aantrekkelijk gaan vinden. Omdat ik ben opgegroeid in een familie met weinig uiting van affectie of emotie sprak deze theorie me erg aan, opeens leek mijn eigen moeite met intimiteit in relaties wat meer te passen.

Volgens David Richo, schrijver van How to be an Adult in Relationships, zullen we ongetwijfeld in het contact met onze intieme partners problemen tegenkomen en moeten aangaan, die we met onze ouders niet hebben kunnen uitvechten als kind. Dit is de meer spirituele variant van het onderzoeken van je eigen love-map. Richo ziet inzicht in onze love-map als een opstapje om het in het heden anders te doen. Wat ons in eerste instantie onbewust aantrekt aan iemand (bijvoorbeeld een blik, een stem, een manier van praten) triggert juist dat wat ons misschien gaat irriteren of zelfs pijn doet en hier kunnen we mee aan de slag.

In hoeverre je partners je eigen keuze zijn of dat je ze onbewust kiest onder de invloed van je verleden is maar de vraag. Het komt er namelijk op neer dat we een bepaald type zouden hebben waar we keer op keer vallen en dat wekt vaak weerstand op, de vraag is inmiddels een cliché. Wel ben ik het onlangs serieus voor mezelf nagegaan; ik heb een lijstje gemaakt en heb gekeken of het weleens zo zou kunnen zijn. Moeilijk… er is genoeg om voor te pleiten en genoeg tegen. Wel kwam ik erachter dat ik telkens tegen dezelfde dingen aanloop in intiem contact. Hoe worden we boos op elkaar? Hoe kan ik erop vertrouwen dat je van me houdt? Hoe laat ik je mijn ongecensureerde, imperfecte zelf zien?

Work in progress….

Als je Touch Me Not nog niet gezien hebt, raad ik aan dat je dat zo snel mogelijk doet. Als er een fictieve/documentaire film is die benadrukt hoe moeilijk intimiteit kan zijn, en naar mijn mening impliciet hoe je love map je blijft confronteren, is die het wel. De eerste tien minuten zat ik al te huilen…….twintig minuten later de vriendin waar ik mee was. Volgens mij waren we niet de enige in de zaal….

De film raakt verschillende heikele punten waar we als mensen tegenaan lopen wanneer we dichter bij elkaar proberen te komen, gedachtes over onszelf, onze blokkades en meest donkere verlangens. We zijn allemaal een ander maaltijdje van ervaringen die ons nu maken tot wie we zijn en onze reacties op situaties verschillen maar we willen uiteindelijk precies hetzelfde: verbinding.

Het laatste jaar ben ik hard bezig geweest mezelf meer kwetsbaar op te stellen en mijn muren af te breken. Meer mee te laten kijken in mijn gedachtestroom en mijn angsten over intimiteit te delen in plaats van voor mezelf te houden. Hoopvol dacht ik dat dat een kwestie was van het eindelijk gewoon doen en dat de moeite dan weg zou vallen, het blijkt toch iets hardnekkiger dan gedacht. En ondanks dat het makkelijker wordt door herhaling, blijkt het toch weer iedere keer gevoelsmatig een ‘leap of faith’ om je donkere, verwarrende maar ook positieve gedachtes en gevoelens met iemand te delen. Maar wat een mooie momenten wanneer het blijkt dat mijn onzekere gevoel wordt omgezet in mij begrepen voelen, het meest potente afrodisiacum en daarbij een verhoogde staat van veiligheid om seksueel op onderzoek te gaan. Van die momenten waarin je lichaam automatisch naar je partner toetrekt.

Op de voorkant van Ellen Laans boek staat: “een leven lang leren”. Ik ben zeker nog wel even bezig.

 

 

Alice Gimpel

Alice Gimpel

Ik vind een liefdevolle relatie met ons lichaam belangrijk. Daar hoort seks bij, met de ander maar ook vooral met jezelf!