Afscheid

Het is zover. Maandag 18 april was mijn laatste werkdag bij een grote vluchtelingen organisatie in Nederland. De wel bekende en vaak bekritiseerde noodopvang van 3000 vluchtelingen in Nijmegen ging 2 mei dicht. Ik heb er vier maanden gewerkt, waarvan geen dag hetzelfde was, met nieuwe uitdagingen en geweldige bewoners. Ik ga het zeker missen, die mooie, bijzondere en unieke momenten. Er waren echter ook verdrietige en frustrerende momenten voor bewoners die lang moesten wachten, onzekerheid hadden over hun procedure of slecht nieuws kregen vanuit het thuisfront. Niet altijd even makkelijk voor hen en ook moeilijk voor ons om hierin iets te kunnen betekenen.

Dankbaar

Het lange wachten, het niets (of niet veel) doen, de onzekerheid en de vele mensen op één opvang geven alledaagse frustraties en spanningen. Je probeert er voor hen te zijn, een luisterend oor te bieden en bij hen langs te gaan in alle hectiek op zo’n dag. Wanneer we onze aandacht aan enkele herrieschoppers moesten besteden, waren er altijd wel andere bewoners die zich voor hen verontschuldigden. Maar de meeste bewoners waren ondanks de vervelende situatie ontzettend vriendelijk en gastvrij, met uitnodigingen voor thee en zelf versierde koekjes. Ze wachtten geduldig hun situatie af en waren dankbaar; dankbaar voor onze bezoekjes op de kamer om te vragen of alles goed ging, dankbaar dat we even de tijd hadden om een praatje te maken of een vraag te beantwoorden, dankbaar omdat we ‘s avonds met oud en nieuw aan het werk waren terwijl we volgens hen bij onze familie moesten zijn. Ook nu iedereen naar andere locaties gaat, kreeg ik van sommige voor mij onbekende bewoners een knuffel en drie dikke zoenen voor alles wat we hebben gedaan. Sommigen huilden, wilden Nijmegen niet verlaten, terwijl ze bij hun aankomst hier juist moesten huilen omdat ze er niet wilden verblijven.

Activiteiten

Er werden verschillende dingen voor mensen georganiseerd, zoals sport, spel, koken en lezingen op de universiteit. Een bewoner deed zelfs mee met de Stevensloop en werd derde! Vanuit de kerk en op de locatie zelf werd taalles gegeven en elke dag kwam er wel iemand naar ons toe met taalvragen of om het spreken te oefenen. Er werd ook soms muziek in de avond geregeld. Na het georganiseerde feest met oud en nieuw kwam er bijvoorbeeld een popkoor en DJ’s, die ook Arabische muziek draaiden. Ik vond het altijd geweldig om dit vanaf de zijlijn te aanschouwen. Mensen waren vrolijk en konden even lekker los gaan. Opvallend waren de mannen die absoluut niet stil zaten, maar flink dansten, sprongen en joelden. Iets waar onze Nederlandse mannen met hun biertje observerend vanaf de zijlijn nog wel iets van kunnen leren.

Intiem en zorgzaam

Een ander verschil met de Nederlandse man is de intimiteit onder met name Arabische mannen. Bij begroetingen kust en omhelst men elkaar. Twee mannen die een ruzie bijlegden gaven elkaar niet alleen de hand, maar omhelsden elkaar ook minutenlang waarbij de ene man brak en moest huilen. Een andere man kwam er lachend bij voor een ‘group hug.’ De dominante mannencultuur van vluchtelingen heeft hiermee voor mij wel wat nuances gekregen. De vrouwen zijn niet alleen maar volgzaam zoals vaak gedacht wordt. Er zitten heel assertieve vrouwen tussen, met of zonder hoofddoek, fel communicerend naast hun mannen, terwijl je andere vrouwen nauwelijks hoort. Bij de jonge stellen die ik kende was er niet veel verschil: zowel moeder als vader was even communicatief naar ons en ook naar de kinderen. Een jonge moeder besprak met mij haar vragen over haar kind, terwijl de vader op de achtergrond het kindje vasthield, knuffelend en kussend. De zorgzaamheid raakte mij en bevestigde dat deze mensen helemaal niet zoveel van jou en mij verschillen. Ik ben blij dat ik op de locatie in Nijmegen heb mogen werken en anderen kan vertellen dat we allemaal gewoon mensen zijn. Mensen die op zoek zijn naar rust en veiligheid.

Floor van Schagen

Floor van Schagen

Idealist, feminist, antropoloog en socioloog! Floor zet zich in voor een rechtvaardigere en veiligere wereld met meer gelijkheid en minder stereotype denken. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *