#Metoo, waardevol of waardeloos?

Ik heb getwijfeld of ik een zoveelste stuk over #metoo moest schrijven. Maar juist omdat er zoveel over wordt gezegd en geschreven kwam ik er vorige week achter dat er ook niet positief naar de actie wordt gekeken.

#Metoo

De hashtag, ingezet door actrice Alyssa Milano maar al veel eerder bedacht door de zwarte activiste Tarana Burke, kwam in alle hevigheid op na het schandaal rondom Hollywood producent Harvey Weinstein. Tientallen vrouwen in Hollywood, onder wie Angelina Jolie en Gwyneth Paltrow, beschuldigen Weinstein van seksuele intimidatie en seksueel geweld. Via de hashtag #metoo delen nu ook andere vrouwen hun verhalen over seksuele intimidatie, geweld en misbruik, om hiermee aan te tonen hoe wijdverspreid het probleem is.

Praten over seksuele intimidatie en seksueel geweld lijkt me iets wat veel moed vergt en ik zie het zelf dan ook als iets waardevols dat dit nu allemaal naar buiten komt, omdat het hopelijk onze ogen opent. Maar vorige week werd me duidelijk dat mensen ook ‘moe’ worden van al die verhalen en sommigen juist vinden dat de hashtag vrouwen weer in een typische slachtofferrol duwt.

De vrouw als slachtoffer

Dinsdag 24 oktober keek ik naar het talkshowprogramma Pauw waar historica Daniela Hooghiemstra haar mening gaf over #metoo. Hooghiemstra schreef een dag eerder een kritisch stuk in de Volkskrant hierover: “Wat opvalt aan het nieuwe vrouwelijke zelfbewustzijn dat zich met de #MeToo-beweging manifesteert, is het humorloze, eendimensionale puritanisme ervan. De vrouw afficheert zich als een halve heilige die de mannelijke ‘grensoverschrijdende’ ondeugd lijdelijk beziet en ondergaat.” Oftewel mannen zijn viespeuken, moeten zich schamen, en vrouwen vinden seks vies en zijn onkreukbaar.

Natuurlijk gaat seksueel geweld zoals aanranding en verkrachting te ver zegt Hooghiemstra, maar seksuele intimidatie is iets waar we als vrouwen niet te moeilijk over zouden moeten doen (‘er is geen moord gepleegd als er een tong in je mond wordt gestopt’): “Tussen aantoonbaar geweld of misbruik en een onschuldige versierpoging ligt helaas een grijs, onbewijsbaar en dus vaak straffeloos gebied. Als fysiek zwakkere partij vergt dat van vrouwen oplettendheid, verstand en een zekere stevigheid, maar anno 2017 lijkt me dat niet te veel gevraagd.” Oftewel vrouwen moeten gewoon goed opletten, stevig in hun schoenen staan en vooral niet in die slachtofferrol kruipen.

The ways of the world

Dus het grijze gebied van intimidatie en lastigvallen, dat losstaat van het echte geweld, daar moeten vrouwen (maar ook mannen, zie het verhaal van Jelle Brandt Corstius) maar mee ‘dealen’? Dat wanneer deze ‘onschuldige’ intimidaties (‘psst hee meisje’, ‘hee hoer!’ als ze niet reageert tot ‘wil je neuken?!’) niet worden tegengesproken of aangepakt, verdergaande intimidaties zoáls aanranding en verkrachting ook ‘moeten kunnen’ in de ogen van degene die intimideert. Dit omdat er niet gesproken wordt over intimidatie als onacceptabel, verkeerd en schadelijk. Ook nu wordt dit weer weggezet als iets dat best wel eens kan gebeuren.

Begrijp me niet verkeerd, ik zeg niet dat iedereen die wel eens iemand heeft nageroepen of in iemands billen heeft geknepen meteen een gewelddadige seksuele machtsmisbruiker is of wórdt. Absoluut niet. Maar kleinere intimidaties afdoen als iets wat erbij hoort of zoals schrijfster Jessica Durlacher het bij De Wereld Draait Door zei ‘the ways of the world’, dat vind ik te bagatelliserend. Juist kleine dagelijkse intimidaties kunnen grote gevolgen hebben voor je gevoel van veiligheid.

Tweedeling

Nu is er ook weer een sterk stuk over deze anti #metoo meningen geschreven door Mensje van Puffelen: “Mocht men het nog moeilijk vinden om onderscheid te maken, bij deze de gulden regel: seks (Furry-pakken, BDSM, rollenspellen, machtsspellen, exhibitionisme. Whatever floats your boat) = LEUK! Aanranding/verkrachting/geweld/aanraking zonder toestemming op intieme plekken = NIET LEUK!

Er lijkt dus een zekere tweedeling te zijn ontstaan over de hashtag #metoo. Het is enerzijds een krachtig middel om een wijdverspreid probleem aan te kaarten, maar mensen worden er ook moe van of ‘een beetje gek’ zoals Jessica Durlacher die vindt dat de hashtag doorslaat. Ik begrijp heel goed dat het plaatsen van vrouwen in de slachtofferrol niet gewenst is, maar vrouwen (én mannen) zijn nu eenmaal wél slachtoffer van die intimidatie en het geweld. Dat hoeven we denk ik niet te ontkennen, maar we hoeven vrouwen daarom ook niet zwak en zielig te vinden. Het gaat erom wat we nu na deze onthullingen ermee gaan doen. Hoe gaan we dit aanpakken en vooral voorkomen?

Voorlichting, voorlichting, voorlichting oh ja en ook nog voorlichting

In navolging op de #metoo is er de hashtag #Ihave opgezet, waarbij mannen bekennen aan seksuele intimidatie te hebben meegedaan. Doel hiervan is om niet de moed bij de slachtoffers te leggen om hierover naar buiten te komen, maar de verantwoordelijkheid bij degenen die zich hier schuldig aan hebben gemaakt. Ondanks de kritiek hierop dat mannen met deze hashtag zichzelf centraal stellen en een schouderklopje krijgen voor het bekennen, denk ik dat het toch een belangrijke stap is om mannen erbij te betrekken. Ook met de hashtag #Iwillchange worden mannen betrokken om het probleem te erkennen en hiertegen in opstand te komen. Daarnaast blijft praten erover denk ik heel belangrijk, en dat wordt gelukkig nu wel gedaan! Niet alleen in de media, maar ook op scholen zoals onze Stichting Sexmatters doet!

kerncijfers

Floor van Schagen

Floor van Schagen

Idealist, feminist, antropoloog en socioloog! Floor zet zich in voor een rechtvaardigere en veiligere wereld met meer gelijkheid en minder stereotype denken. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *