De hardnekkige mythe van de ‘friendzone’

Ik weet nog goed hoe ik op de middelbare school een jongen had, ik zal hem A. noemen, met wie ik koffie dronk, platen kocht en musea bezocht: gewoon een goede vriend, dus. Toen ik over hem vertelde aan een vriendin vroeg ze zich hardop af ‘waarom ik hem ooit in de Friendzone geparkeerd heb?’ Ook al was ze niet helemaal serieus, de opmerking zette me aan het denken. Was ik A. iets verschuldigd – was onze vriendschap op zichzelf niet genoeg?

Urban Dictionary beschrijft het beruchte concept van ‘friendzoning’ als volgt: “What you attain after you fail to impress a woman you’re attracted to. Usually associated with long days of suffering and watching your love interest hop from one bad relationship to another.” We zien het in films als Love Actually en Pretty in Pink: de gefriendzonede in kwestie kijkt machteloos toe terwijl de ‘friendzoner’ hartenbrekend door het leven gaat. Het gaat hierbij om een bewuste actie: de begeerde plaatst iemand in de friendzone en diegene heeft daarna geen kans meer om voorbij een platonisch level van vriendschap te raken. Meestal zijn mannen “slachtoffer” van dit pijnlijke proces. Volgens mij is dit hele concept echter een seksistische mythe bedoeld om vrouwen de schuld van iets te geven waar ze geen controle over hebben.

Het concept ‘friendzone’ gaat ervan uit dat de man slachtoffer is – hij is toch altijd zo lief en aardig tegen het meisje dat hij leuk vindt? Dan heeft hij toch zeker recht op een kans op liefde? Een misverstand: een vrouw is niet verplicht om bij elke vriendelijke man die ze tegenkomt te bepalen of hij wellicht relatiemateriaal is. Het kan dat ze in de eerste plaats niet eens op mannen valt. Daarnaast wordt je gedragen als een fatsoenlijk mens in de echte wereld niet onmiddellijk beloond met seks, hoezeer romantische komedies er ook op hameren dat de vrouw uiteindelijk wel toegeeft en inziet hoe blind ze was voor het feit dat haar nerdy best friend eigenlijk de ware is. Ook de rolverdeling is zorgwekkend: voor een vrouw wordt vrijwel nooit sympathie gewekt wanneer zij lijdt aan een onbeantwoorde liefde. Van haar wordt automatisch verwacht dat ze ‘lief’ is – deze scheve verdeling ligt misschien aan het stereotype van de man als ‘veroveraar’ en de vrouw als passieve ‘prooi’ wanneer het aankomt op de liefde.

Het is jammer dat vriendschap met een vrouw gezien wordt als ‘verliezen’. Vriendschap zou niet moeten worden gezien als een afwijzing maar als een beloning – hoewel binnen onze maatschappij een romantische relatie gezien wordt als het hoogst haalbare, zijn vrienden in de realiteit vaak de belangrijkste mensen in ons leven: het zijn de mensen die je steunen bij de slechte beslissingen die je maakt en gedoemde relaties die op je pad komen.

Ida Blom

Ida Blom

Als lid van het Feminist Art Collective organiseer ik evenementen die vrouwelijke kunstenaars uitlichten. Racisme en feminisme zijn voor mij onlosmakelijk met elkaar verbonden. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *