diversiteit

Wij, van Sexmatters, zijn regelmatig bij elkaar voor workshops en besprekingen over de workshops die we geven. We hebben het dan over wat ons bevalt, wat we leuk vinden en ook over wat wel en niet werkt in de klas. Ook hebben wij zelf verschillende leuke en goede workshops gevolgd over deze en andere onderwerpen.

Een van de workshopleiders een tijd terug kwam met een ontzettend mooi punt: een deel van onze kracht als stichting, ligt in onze erg diverse groep. Iets dat ik persoonlijk (en ik hoop mijn collega’s ook) erg mooi vond om te horen.

En het klopt ook, we hebben mensen van verschillende genders, afkomst, achtergronden, families, seksualiteiten en leeftijden. Het is schitterend om te zien hoe zo een mooie en diverse groep bij elkaar komt.

Er zit niemand in die ruimte zoals ik, allemaal uniek op hun manier. Sneeuwvlokjes zou je bijna willen zeggen. Het maakt me bang, het voelt eenzaam en onbegrepen, want ja, als er niemand zoals ik is, is er dan wel iemand die mij begrijpt? Natuurlijk bestaat er empathie, maar dat gaat ook maar tot zo ver.

Het doet me afvragen of er een grens is in hoever diversiteit kan gaan, in het ergste geval kan het betekenen dat verbinding vinden met mensen erg moeilijk zou kunnen worden. Hoe reëel dit idee is, is een tweede, en mijn idee van deze grens kan ver af staan van een ander persoons’ idee. Maar als ik dit denk, dan zullen er ook anderen zijn die hetzelfde denken, zo maak ik mezelf wijs.

Er valt veel te zeggen over de voor en nadelen. Een van de grootse voordelen is dat iedereen zijn of haar talenten heeft, het creëert vooruitgang op verschillende vlakken. Daar tegenover staat dan wel dat, als er geen goed leiderschap is om een erg diverse groep te leiden, het al snel kan veranderen in een verzameling ongeleide projectielen, waarbij uiteindelijk bijna alles het einddoel (wat dit ook moge zijn) voorbij schiet.

Aan het andere uiterste, als er totaal geen diversiteit zou zijn, zouden we veel minder kunst hebben, veel minder muziek om van te genieten. Het zou zwart/wit en saai voelen. Wel zou je dan misschien beter connecties kunnen maken en makkelijker verbinding vinden. Het is dan ook makkelijker om alle neuzen 1 kant op te krijgen, en het is makkelijker om een “standaard” neer te zetten. Er ontstaat dan een situatie waarin er veel vooruitgang is in een onderdeel, maar veel andere dingen blijven dan weer achter, want ja, iedereen wil hetzelfde. Ook kan het onmogelijk worden om bepaalde problemen op te lossen omdat iedereen hetzelfde denkt. En laten we wel wezen: dat iedereen hetzelfde denkt betekent niet dat iedereen ook gelijk heeft.

Als je het hebt over de voor en nadelen van (een gebrek aan) diversiteit heb ik net nog maar de eerste dingen opgenoemd, er zijn vele hoeken vanuit waar je dit kan benaderen en het is een gesprek waarover je eindeloos door kan gaan. Iets anders dat handig is om in het achterhoofd te houden is dat je diversiteit niet kan forceren. Mensen die niet willen, blijven toch wel vasthouden aan hun eigen ideeën, denk bijvoorbeeld aan de google memo van juli 2017. Voor wie dit gemist had: een werknemer had intern een mail gestuurd met daarin een triade over hoe mannen en vrouwen biologisch verschillen en waarom ze bepaalde posities dan wel of niet zouden moeten bekleden. Meer info op https://en.wikipedia.org/wiki/Google’s_Ideological_Echo_Chamber).

Zo zullen er altijd mensen zijn die het in meer of mindere mate het niet eens zijn met bijvoorbeeld een divers straatbeeld. Voorlichting en zichtbaarheid kunnen natuurlijk helpen, maar eigenlijk ook alleen maar als iemand zelf al open staat voor verandering en/of diversiteit. Zelf, hou ik het er op dat de geest, net zoals een parachute, veel beter werkt als deze open staat.

Katelyn Stoffelen

Katelyn Stoffelen

Kate is gek op skaten en op koffie en ze blogt over haar leven als transgender; over de simpele en minder simpele dingen die daarbij komen kijken. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *