Het vrouwelijk perspectief

Er wordt weleens gezegd dat ik, als transgender persoon, misschien wel iemand ben die alles snapt vanuit zowel mannelijk als vrouwelijk opzicht. Er wordt dan gedacht dat ik beide ervaren heb op dezelfde manier als cisgender personen.

In een eerder blog (sex, dilateren en orgasmes) heb ik het hier wel kort over gehad, en dan voornamelijk over het sex gedeelte. Voor wie geen zin of tijd heeft om terug te lezen even in het heel kort: de sex die ik voor mijn transitie gehad heb, voelt voor mij niet hetzelfde als daadwerkelijk sex hebben als man zijnde.

Vandaag wil ik wat verder in gaan op dat perspectief. Ik heb nu een aantal jaar terug mijn transitie afgerond en in de meeste sociale situaties word ik gezien als de vrouw die ik me ook voel. Toch is er één detail dat een beetje blijft knagen: als ik cisgender was, zou “dit” dan hetzelfde zijn/gaan?

Om er een voorbeeld bij te pakken, ik zat laatst na een avond uit met een paar vriendinnen thuis aan de thee. Een heerlijk uurtje aan echte girl talk en we hebben het dan ook over van alles gehad. Een beetje stereotype: onze vriendjes en vriendinnetjes, onze exen, welke goed konden zoenen en de zekerheden en onzekerheden die al die dingen met zich meebrengen. Ik vond het heel gezellig, en zeker voor herhaling vatbaar. Maar een klein deel van me vraagt dan toch: “Is dit nu echte girl talk? Of komt dit ook deels omdat ik, opgegroeid als man, altijd makkelijk over sex heb gepraat?”

Ik heb ongeveer deze vraag ook bij één van de meiden neergelegd, met natuurlijk ook de uitleg waarom ik er naar vroeg. Haar antwoord? Zij heeft ook geen idee! Het is niet aan mij om te delen waarom, maar het kwam erop neer dat ook zij dit allemaal vroeger niet had en niet gedaan heeft. Dit heeft een heel scala aan wederzijdse vraag- en antwoordsessies tot gevolg gehad, met als conclusie: Iedereen is gelimiteerd tot het eigen perspectief, met empathie kom je maar zo ver, en zelfs in de tijd van het ‘oversharen’ op internet, is er maar zo ver als we kunnen komen. Alles dat we meemaken wordt gefilterd en bewerkt door onze eigen ervaringen.

Nu, voor de filosofen onder ons zal dit niks nieuws zijn, het is ook een denkbeeld dat ik lang van me af heb willen schuiven omdat “met empathie en verhalen delen kunnen we leren elkaar te snappen”. Ik geloof hier ook nog steeds in, maar intussen is het me wel duidelijk dat dat ons maar zo ver brengt/helpt. Zelfs twee mensen die hetzelfde meemaken, kunnen hier totaal verschillend op reageren en mee omgaan.

Het kan een beetje eenzaam klinken ook wel, alsof niemand je ooit echt zal snappen, maar ik focus liever op het positieve ervan: jij bent, en daarmee zijn jouw ervaringen, uniek voor jou en dat maakt het waard om zo veel mogelijk te delen met onze vrienden.

Maar goed, waar laat dit ons als we het hebben over het mannelijk en vrouwelijk perspectief? Nou simpel, ik kan veel ervaringen hebben tegenwoordig die, hoogstwaarschijnlijk, overeenkomen met de ervaringen van andere vrouwen. Maar uiteindelijk zal ik al deze dingen toch net anders zien omdat ik niet als vrouw ben opgegroeid. Andersom is hetzelfde waar, ik zal wat ervaringen hebben die veel mannen ook in hun jeugd hebben gehad, en ook dat zal ik niet hetzelfde zien (looking at you locker-room talk!) Maar dat is juist goed, ik heb een verleden, en dit ontkennen samen met het perspectief en de ervaringen die erbij horen, zou een dis-service zijn tegenover mezelf en anderen. Juist omdat ik andere ervaringen heb, is het goed en leuk om te delen, van de twijfels, tot de kleine overwinningen, van girl talk, tot dansen in de club.

Katelyn Stoffelen

Katelyn Stoffelen

Kate is gek op skaten en op koffie en ze blogt over haar leven als transgender; over de simpele en minder simpele dingen die daarbij komen kijken.