De pride Sjabbat

Toen ik laatst wat rondliep op het Waterlooplein en wat aan het shoppen was, raakte ik in gesprek met één van de marktlieden en zij nodigde mij uit voor de “pride Sjabbat”.

Ik heb niks met religie of geloof, mede daarom was het even twee keer slikken en goed nadenken of ik op deze uitnodiging in wilde gaan. Jullie raden het misschien al maar het uiteindelijk besluit was om gewoon te gaan, in een poging iets te leren over een andere cultuur/ander geloof.

Vrijdagavond was het zo ver. Op verzoek had ik een vegetarische maaltijd mee gebracht. Een stuk minder op verzoek had ik een nette jurk aan gedaan en met een open houding ben ik erheen gegaan. De avond begon met een welkomstdrankje en een maaltijd, de meeste mensen uit de gemeenschap hadden wat mee gebracht, alles koosjer en/of vegetarisch. Het had goed gesmaakt, van pasta variaties die ik nog niet eerder geproefd heb tot coescoes, salades en aardappelrolletjes. Het toetje? Lekkere chocolade cake!

Na de maaltijd was het tijd voor de Sjabbat. Als ik heel eerlijk ben snap ik er nog steeds niet veel van, maar het heeft wat weg van een kerkdienst op zondag. Er werden stukken uit de Torah gelezen, de Rabbi sprak een aantal woorden, bij een aantal versen werd (mee) gezongen. Tussendoor stonden mensen op, om hun respect te uiten voor de versen (of eerder, de onderwerpen van de versen). Ook werden er “blessings” uitgesproken voor mensen die overleden waren, voor mensen die het (lichamelijk en/of geestelijk) moeilijk hebben, dus eigenlijk weinig bijzonders in termen van een Sjabbat.

Maar, als alles zo gewoontjes was, zou dit niet een heel interessante blog zijn en daarmee kom ik dan ook bij het volgende: een groot deel van de opgelezen/gezongen versen stonden in teken van liefde, diversiteit en acceptatie. Ookal werd er veel in het Hebreeuws gedaan, bij bijna alles stond een Nederlandse en een Engelse vertaling en op die manier heb ik het redelijk kunnen volgen.

Iets dat mij bij zal blijven zijn de twee kaarsen van de Sjabbat, of eigenlijk, de betekenis die erbij hoort. Als ik het goed begrepen en onthouden heb staat de ene kaars voor “remember the Sjabbat” en de andere voor “keep the Sjabbat”. De Rabbi heeft heel mooi uitgelegd wat dit inhield en heeft op zeer mooie wijze een link gelegd naar de moderne LHBTQ+ beweging, namelijk dat we niet moeten vergeten (remember) hoe het is begonnen en de tweede kaars duidt op waarom het (ook vandaag nog) nodig is om een pride event te hebben (keep). Natuurlijk heeft de Rabbi dit veel mooier verteld.

Ook wil ik graag een vers met jullie delen, genaamd Twilight People. Behalve gewoon een mooi gedicht, denk ik ook dat het goed de intentie van de avond weergeeft. Hetgaat als volgt:the twilight people

Al met al een zeer mooie Sjabbat. Bij afloop werd er een klein glas wijn geserveerd, welke met zijn alle tegelijk werd gedronken, terwijl de Rabbi een pasgeboren kind zegende en er werd brood uitgedeeld. Daar moest je dan een stukje vanaf scheuren en doorgeven aan de volgende. Ik moet eerlijk toegeven dat ik niet weet waar dat brood over ging (en was te verlegen om het te vragen). De rest van de avond was gevuld met nog wat lekker drinken, wat snacks en vooral: gezelligheid.

Zoals ik al zei, ik heb niks met religie of geloof en dat maakt dat ik hier met een zeer gemengd gevoel op terug kijk. Vanaf één kant zag ik een zaal vol mensen die als schapen bijna elk woord mee lazen en zongen. Mensen die volgen en de indruk wekken niet erg kritisch na te denken over wat hun verteld wordt. Maar als ik dit negatieve beeld los laat, zie ik ook veel moois: een gemengde gemeenschap, vol mensen die elkaar steunen, liefhebben, helpen en nog veel meer goede dingen.

Als ik heel eerlijk ben, geef ik toe dat ik tijdens de dienst een bekend gevoel kreeg: alle ogen, met veel plezier en respect op één persoon gericht, al luisterend meezingend. Wat ik daar zag gebeuren, was niet heel anders dan hoe ik concerten ervaar. Schaapachtig met veel plezier en respect, luisterend en meezingend.

Ik vind dit ook een veel leukere kijk, zoeken naar overeenkomsten en op die manier dichter bij de mensen komen, dichter bij elkaar, samen komen, want samen staan we sterk. Zeg nu zelf, is dat niet waar pride over gaat?

bron voor de foto en meer foto’s: https://www.flickr.com/photos/jricarver/sets/72157684796053433

Live, Learn and Love

Kate

Katelyn Stoffelen

Katelyn Stoffelen

Kate is gek op skaten en op koffie en ze blogt over haar leven als transgender; over de simpele en minder simpele dingen die daarbij komen kijken. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *