Trans af

Hoe zit het met hormonen? Wanneer ben je geopereerd? Hoe wist je dat je trans was?

Deze en vele andere vragen krijg ik nog regelmatig en heb ik ook wel in een eerdere blog besproken. Maar vandaag heb ik het hierover vanuit een andere hoek, namelijk; wanneer is dat nu eens klaar? Na al heel wat jaren deze vragen gehoord te hebben ken ik ze wel en beginnen ze een beetje oud te worden.

Begrijp me niet verkeerd, ik geef met plezier voorlichting en ook blogs als deze schrijf ik nog graag, maar in de privésfeer heb ik het wel gehoord inmiddels. Deels omdat ik mezelf al zo vaak herhaald heb, maar ook vooral omdat het wat mij betreft gewoon een stuk verleden is.

Ik voel mij niet meer transgender, ik voel me een persoon met een transgender geschiedenis. Het lijkt misschien maar een klein en onbenullig verschil, maar voor mijn ervaring maakt het veel uit. Met de eerste klinkt het alsof ik overal nog middenin zit, terwijl ik met de tweede echt het idee heb dat het achter me ligt, en uiteindelijk is dat wel hoe het nu voelt.

Dat betekent niet dat ik het vervelend vind om mezelf transgender te noemen, of dat ik zal ontkennen dat ik transgender ben of die achtergrond heb. Het betekent wel dat ik, na mijn leven een paar jaar voor mijn transitie op pauze te hebben gezet, er nu niet meer dagelijks mee bezig ben en ik alle ruimte heb om gesprekken te voeren die over iets anders gaan.

Mijn lichaam klopt, ik heb de ruimte om mezelf te ontdekken vanuit nieuwe opzichten en ik heb vrede met alles dat er goed en fout is gegaan. Zelf ben ik eigenlijk al lang verder gegaan met mijn leven.

Zo was ik een paar maanden terug op een tweedaags sportevenement. Ik ontmoette daar een jonge dame met wie ik best veel gepraat heb. Tegen het einde van het weekend, toen iemand anders er een issue van maakte dat ik trans ben, bedacht ik me dat het met deze dame nooit ter sprake was gekomen, mooier nog; het zou haar nooit zijn opgevallen.

Ik denk dat dat voor mij het eerste moment was dat ik me realiseerde dat ik echt verder ben gegaan met mijn leven; een goed gevoel moet ik zeggen.

Even wat korter geleden, op een zo geheten “LARP- evenement’, raakte ik in gesprek met een jongen. Hoe we er precies op uitkwamen weet ik niet, maar uiteindelijk ging het gesprek over hoe hij vond dat een piemel toch wel erg handig was, hoe ik dacht dat dat overschat wordt, en hoe hij eerst dacht dat ik aan de pil was omdat ik niet ongesteld word.

Eigenlijk kon ik het ook wel zien aankomen, ik ben relatief laat aan mijn transitie begonnen en doe weinig moeite voor mijn stem. Er zullen altijd wel mensen zijn die het zien en dat hoeft ook niet erg te zijn, maar is het te veel gevraagd om het transgender zijn een bijrol te geven in plaats van een hoofdrol?

Ik had hem daarin toch bijna gelijk gegeven, het zou makkelijk zijn geweest en dan was dat deel van het gesprek ook klaar. Maar nee, ik ben trots op wie ik ben en wat ik zoal mee gemaakt heb en dat is ook wat ik bedoel als ik zeg dat ik het niet zal ontkennen.

Het zijn wel deze gesprekken die me doen realiseren hoe erg ik de ‘gewone’ gesprekken gemist heb, en wat voor een enorme rol dit alles in mijn leven had. Daarmee zeg ik het ook al; had. De nu nog grootste verschillen zijn dingen die je eigenlijk op het eerste oog niet ziet.

Dit laat voor mij ook zien dat het gewoon niet meer zo een hoofdrol hoeft te hebben, en dat is ook waar de irritatie vandaan kan komen over toch vaak nog dezelfde vragen. Zoals ik al aangehaald heb ben ik zelf gewoon al verder, maar vooral andere mensen lijken hier nog in vast te zitten.

Ik snap wel dat dit ook komt omdat ik voor veel mensen één van de eerste openlijke transgenders ben die ze tegenkomen maar ik denk ook dat deze mensen niet altijd snappen dat het voor mij al de zoveelste keer is dat ik hetzelfde gesprek mag voeren.

Een vriendin van me is een groep aan het opzetten, gericht op de ‘post-op transgenders’, grotendeels omdat er voor die groep niks is maar ook omdat het een groep is die een beetje weg lijkt te vallen als je kijkt naar de normale bijeenkomsten. Dat ze wegblijven kan als een groot gemis voelen, zeker voor nieuwkomers zou deze groep een grote bron van informatie en inspiratie kunnen zijn.

Ik kan wel snappen dat lang niet iedereen het in zich heeft om zo betrokken te blijven, want ook van de transgenders die net uit de kast komen, of aan transitie willen beginnen, komen eigenlijk altijd dezelfde vragen naar voren. En ja, het wordt oud.

Het is wat mij betreft niet een reden om weg te blijven, sterker nog, ik denk dat je hierin als ervaringsdeskundige heel veel kan betekenen. Dat is ook waarom ik door ga met bloggen en met voorlichting geven. Maar verder, in de privésfeer: Mag ik een beetje trans-af zijn?

Katelyn Stoffelen

Katelyn Stoffelen

Kate is gek op skaten en op koffie en ze blogt over haar leven als transgender; over de simpele en minder simpele dingen die daarbij komen kijken.