De labrat

Op een zonnige donderdagmiddag loop ik door een zonovergoten winkelcentrum. Links en rechts van mij lopen hordes koopgrage mensen, als een zwerm gonzende bijen gebiologeerd te zoeken naar de volgende winkel waar zij hun portemonnees leeg kunnen schudden. Mijn jas houd ik casual over mijn schouder en de warme, rauwe tonen van Jamie Cullum’s stem galmen door mijn hoofd. Terwijl ik loop dwalen mijn gedachten af van mijn omgeving. Ik denk aan dingen die ik graag wil: topless wandelen op het strand, meisjes optillen zonder problemen, een mooie baard op mijn gezicht. Ik loop in de richting van een roltrap en ik schrik op uit mijn gedachten als ik hem zie. Hij is perfectie: een goed gebouwde man van tegen de 30, goed verzorgd met mooi bijgewerkt donkerbruin haar en een strak getrimde baard en de meest koninklijke subtiele stoppelbaard; je weet wel, zo een die je ziet in de advertenties.

Hij draagt een net, op maat gemaakt grijsblauw pak en een kreukelvrij overhemd. In zijn hand bungelt een donker lederen aktetas. Mijn ogen volgen hem gestaag en registreren elke beweging, zijn houding, zijn maniertjes. Hij is mijn labrat geworden, mijn studie object. Hij is mijn ideaal van mannelijkheid. Ik kijk onzeker naar mijn lichaam en probeer onhandig zijn houding over te nemen door mijn schouders iets naar voren te duwen en mijn rug recht te trekken. Ik voel me wel zelfverzekerder, maar ook een beetje ongemakkelijk.  We zijn bovenaan de roltrap. Mijn labrat komt een vriend van hem tegen en ik observeer hoe hij zijn medeman een stevige, maar amicale handdruk geeft. Hij lacht vriendelijk terwijl zijn hand even op de arm van zijn vriend blijft rusten. Vriendelijk, maar toch met een bepaalde afstand.

Er komt een groep mensen aan en ik verlies mijn labrat uit het zicht. Ik draai me om en stap een winkel in om een flesje wijn te kopen voor bij het avondeten. De kassière kijkt me vriendelijk aan “Kan ik u helpen, meneer?” Ik schraap mijn keel en hoor mezelf met mijn hoge stemmetje om een fles wijn vragen. De kassière fronst en vraagt voorzichtig “Mag ik je identiteitsbewijs even zien?” Ik mijn pupillen worden groot en ik voel mezelf verstijven. Met trillende vingers houdt ik mijn ID omhoog en ik kijk de andere kant op. De kassière kijkt even verward, maar knikt uiteindelijk en zet dan de fles wijn op de toonbank en lacht vriendelijk, “Was dat het voor u, mevrouw?” Haar woorden steken in mijn rug als scherpe messen. Ik besluit mezelf bij elkaar te rapen ook al doet het pijn. Ik maak mezelf iets breder en zeg met een grijns: “Zo, zo, spreek je mannen altijd zo aan?” De kassière wordt rood en knikt vriendelijk. Ik loop met een dubbel gevoel weg. “Stom rot ID” mompel ik zachtjes terwijl ik mijn weg vervolg naar huis.

plaatje blog Sascha 1

 

 

 

 

 

 

 

Ik voel me als transman vaak net een puberjongetje van dertien; ik wil een man zijn, maar mijn omgeving ziet me niet zo. Mijn stem is gelijk aan dat van een zevenjarig knulletje, mijn kin is zo haarloos als een naakte molrat en ik durf nergens uit de kleren omdat ik onzeker en naar word van mijn eigen lichaam. Een rare situatie als 26 jarige, maar een dagelijkse ervaring als vrouw naar man transgender. Elke dag wacht ik met smart op het moment dat ik eindelijk aan mijn ‘echte’ puberteit kan beginnen. Dat ik gewoon zonder gezeur mijn drank kan halen, met het juiste ID en zelfverzekerd rond kan lopen zoals de man met de aktetas.

Wat ik wel merk is dat mijn grote mond en acteerkunsten me vaak uit lastige situaties redden; als mensen me verkeerd aanspreken probeer ik meestal een ludieke opmerking te maken en ze aan te kijken alsof ze zojuist op hun achterhoofd zijn gevallen. Ik denk dat het belangrijk is om, als je weet wie je bent en waar je voor staat, dit ook uit te stralen en duidelijk over te brengen. Zeker voor het “passen” is een staaltje al dan niet geacteerde zelfverzekerdheid een must. In mijn ervaring zorgt deze strategie ervoor dat mensen je sneller accepteren zoals je bent en minder snel gaan twijfelen over je gender. Uiteraard is dit makkelijker gezegd dan gedaan, maar met een beetje oefening is het een goede manier om zekerder van jezelf te worden.

Sascha Klomp

Sascha Klomp