Hollaback! en intimidatie op straat

Onlangs stond in Het Parool dat een derde van de Amsterdamse vrouwen op straat wordt lastig gevallen; gelukkig maar dat Hollaback! nu ook in Amsterdam actief is.

Hollaback!, opricht in de VS, is een internationale organisatie en beweging die intimidatie op straat wil stoppen. Op hun website of via de app kunnen mensen die worden lastig gevallen, het moment en de locatie van de intimidatie rapporteren. Het doel hiervan is niet alleen om intimidatie op straat als serieus probleem aan te kaarten (denk aan mensen die zeggen: “Het is toch een compliment als iemand naar je fluit”) maar ook om mensen die zijn lastig gevallen een stem te geven. Iedereen heeft het recht om zich veilig te voelen op straat, dat wil Hollaback! bereiken.

Street harrasment

Van Tatyana Fazlalizadeh’s project ‘Stop Telling Women to Smile’

Het nafluiten (dat soms als ‘compliment’ wordt beschouwd), maakt eigenlijk onderdeel uit van een groter systeem dat bepaalt van wie de straat is. Nafluiten of naroepen zijn vaak geen serieuze pogingen om een gesprek aan te knopen met een vrouw. Het herinnert vrouwen eraan dat ze kwetsbaar zijn in de openbare ruimte. De openbare ruimte is het domein van mannen en dat maken ze duidelijk met het nafluiten en naroepen van vrouwen, ook al doen ze het misschien onbewust.

Als mannen mij op deze manier benaderen op straat, voel ik mij machteloos. Ik kan namelijk niet bepalen of iemand een bedreiging voor mij vormt of niet. Zal deze persoon mij naar huis volgen? Wat zal er gebeuren als ik er wat van zeg of tegen hem uitval? (Deze onwetendheid staat bekend als Schroedinger’s Rapist).

Maar ook als ik mij niet perse onveilig voel, gaat het nog steeds over het recht op privacy. Zoals Tatyana Fazlalizadeh’s project ‘Stop Telling Women to Smile’ toont,  gaat het aanspreken van vrouwen ook over mannen die het gevoel hebben dat ze recht hebben op aandacht van een vrouw. Ik heb vaak meegemaakt dat een man, ook als ik hem helemaal geen aandacht aan hem geef, (bijvoorbeeld als ik met iemand anders praat, in een boek lees, of muziek luister ) mij dwingt tot een gesprek. Als ik hem dan durf te negeren ben ik onaardig en onbeleefd, een ‘bitch’. Ook als een man zegt ‘glimlach’ eens tegen mij denk ik: “Hoezo denk jij dat jouw mening over hoe ik over straat loop mij wat kan schelen?” Waarom moeten vrouwen altijd mooi, lief en gelukkig zijn?

Maar een groter probleem dan dat ik tot nu toe heb beschreven met betrekking tot straatintimidatie, is dat het te vaak bij de relatie tussen mannen en vrouwen blijft. Er zijn verschillende groepen (dus niet alleen vrouwen) die worden geïntimideerd op straat. Mensen met een donkere huidskleur worden vaker aangehouden door de politie omdat ze worden aangezien als gevaarlijk of crimineel. Transgenders en mensen die er niet duidelijk mannelijk of vrouwelijk uitzien krijgen ook te maken met beledigingen en geweld door zichzelf te zijn op straat (of door een openbaar wc te gebruiken, bijvoorbeeld).

De straat is een plek waar machtsverhoudingen worden uitvergroot en versterkt. Niet alleen tussen mannen en vrouwen maar ook tussen cisgenders en transgenders, tussen blanke en gekleurde mensen. Daarom ben ik blij om Hollaback! in Amsterdam te mogen verwelkomen; juist omdat ze praten over alle vormen van intimidatie en dit niet alleen als een probleem van (cis)vrouwen wegzetten. In plaats daarvan proberen ze de definitie van straatintimidatie breder te trekken en mensen bewust te maken van dit probleem.

Omdat iedereen het recht heeft zich veilig te voelen op straat.

Sophia Seawell

Sophia Seawell

Sophia schrijft over identiteit, gender en seksualiteit. Als Afro-Amerikaanse vrouw geeft zij etniciteit en andere identiteiten net zo veel gewicht als gender binnen het feminisme. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *