Mens, dier en feminisme

Ik heb ooit gehoord dat de meeste vrouwen die tussen 18 en 21 jaar vegetariër worden binnen enkele jaren weer vlees eten. Of dat waar is of niet, weet ik niet zeker, maar het is tenminste geldig voor mij. Toen ik achttien was – omdat mijn kamergenoot op de universiteit vegetariër was en vanwege de documentaire Earthlings – werd ik, het meisje dat door haar vader ‘carnivoor’ werd genoemd, een vegetariër. Voor het eerst in mijn leven had ik de discipline om iets jarenlang vol te houden. Omdat ik steeds meer te weten kwam, kon ik gewoon niet langer een industrie steunen die was gebaseerd op het mishandelen van dieren.

Rond dezelfde tijd raakte ik betrokken bij het feminisme, maar ik kwam er pas later achter dat voor sommige mensen het vegetarisme en feminisme met elkaar verbonden zijn. Volgens deze veganistische-feministische beweging exploiteert de vleesindustrie de lichamen van dieren (en vooral vrouwelijke dieren) op een vergelijkbare manier als de lichamen van vrouwen worden gezien en gebruikt. Vooral voor hun reproductieve functie en/of om van te profiteren. Kort gezegd vrouwen en dieren plaatst men buiten de definitie van ‘mens’ en worden daardoor mishandeld.

Ik was het eerst niet eens met dit argument. Ik vond het zeker heel erg dat bijvoorbeeld vrouwelijke koeien constant artificieel geïnsemineerd worden en meteen gescheiden van hun kinderen (die worden vaak vroeg geslacht voor kalfsvlees). Toch als mensen zouden zeggen, ‘kijk, dat is ook verkrachting, hoe kan een feministe daar niet tegen zijn?’ dacht ik: ‘maar het is gewoon anders.’

En inderdaad, het is heel makkelijk om het verschil tussen mensen en dieren als natuurlijk te zien. Dat leren we ons hele leven van de natuurwetenschap – dat mensen het meest geëvolueerd zijn en daardoor het ‘natuurlijke’ recht om andere dieren te gebruiken (en misbruiken). Eigenlijk is dit idee nog ouder dan de biologie – het is ook in de Bijbel terug te vinden. Maar een scheiding aanbrengen tussen mensen en dieren, ook al lijkt het heel onschuldig, is ook verantwoordelijk voor seksisme, racisme, homofobie en andere vormen van geweld tussen mensen. De logica van evolutie zegt namelijk ook dat vrouwen meer geschikt zijn om voor kinderen te zorgen. De logica van evolutie zegt ook dat mensen van een bepaalde afkomst geestelijk minder ver ontwikkeld zijn. De logica van evolutie zegt ook dat seks tussen mensen van hetzelfde geslacht onnatuurlijk is.

Het is tijd om even stil te staan bij wat we aannemen over het verschil tussen mensen en dieren en wat voor gevolgen dat heeft op ons allemaal. Hiermee bedoel ik niet dat er geen verschillen zijn tussen ons en honden of varkens of vissen, maar dat we die dichotomie los moeten laten om de diversiteit tussen alle levende dieren (ook tussen mensen dus) te herkennen zonder ze in een hiërarchie te zetten. Omdat als we kunnen afstappen van het idee dat mensen uitzonderlijk zijn kunnen we misschien ook af van het idee dat sommige mensen meer uitzonderlijk zijn dan andere.

dieren en feminisme

Donna Haraway – gerenommeerd wetenschapper in feminisme en biologie – en haar hondje, Cayenne. Donna Haraway is overigens geen vegetariër

Sophia Seawell

Sophia Seawell

Sophia schrijft over identiteit, gender en seksualiteit. Als Afro-Amerikaanse vrouw geeft zij etniciteit en andere identiteiten net zo veel gewicht als gender binnen het feminisme. 

COMMENTS (2)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *