Wat heeft ras ermee te maken?

Het is nu ongeveer een jaar geleden dat ik mijn bachelorscriptie heb afgemaakt. Vanwege mijn uiteenlopende interesses binnen gender and sexuality studies, besloot ik om over iets te schrijven dat op dat moment in het nieuws was en waar ik mij heel erg verbonden mee voelde:  Trayvon Martin. De zeventienjarige zwarte jonge is dood geschoten in zijn eigen buurt door George Zimmerman, een vrijwillige buurtwacht. Er zijn verschillende verhalen over wat er die dag gebeurde, maar als vanzelfsprekend kon Zimmerman zijn verhaal vertellen en Trayvon niet. Uiteindelijk is Zimmerman vrijgesproken.

Deze rechtszaak heeft internationale aandacht gekregen, maar helaas was het incident zelf niet bijzonder. De VS heeft een geschiedenis beginnend in tijd van de slavernij, van blanke mannen die zwarte mannen doden. De daders worden bijna nooit voor het gerecht gebracht.

Het gebeurt nog steeds (te) vaak. Sinds ik over Trayvon schreef (over hoe zwarte masculiniteit vorm krijgt) hebben de namen Eric Garner, Mike Brown, Michael Slager, en nu Freddie Gray uit Baltimore wereldwijd de voorpagina’s van kranten gehaald (en er zijn natuurlijk veel meer slachtoffers die deze aandacht niet krijgen). Momenteel is er dus veel aandacht voor excessief politiegeweld en raciale relaties in de VS, maar ik merk dat het nog veel te weinig wordt aangepakt als een feministische kwestie.

Ondanks wat Emma Watson zegt, kan feminisme niet (alleen) beschreven worden als de strijd voor gelijkwaardigheid tussen mannen en vrouwen, omdat feminisme niet alleen over vrouwen en gender gaat.  Als je seksisme wilt aanpakken dan moet je eigenlijk ook alle andere onderdrukkende systemen in de gaten houden en racisme is zo een systeem. Dit heet intersectionaliteit, een vakterm bedacht door de Amerikaanse advocaat Kimberlé Crenshaw, die schreef over een rechtszaak van zwarte vrouwen tegen General Motors. Vanwege positieve discriminatie gingen er meer banen naar zwarte mannen, en banen voor vrouwen gingen naar blanke vrouwen. Daarom argumenteerden zwarte vrouwen dat ze werden gediscrimineerd op basis van zowel ras als gender.  De rechtbank negeerde helaas het feit dat zwarte vrouwen in dit systeem tussen wal en schip vielen.

Als je seksisme en racisme van elkaar gescheiden houdt, kunnen heel veel vrouwen niets met het feminisme. Sojourner Truth, een abolitionist en voormalige slaaf, was misschien een van de eersten die dit ter discussie stelde. Zij gaf de speech ‘Ain’t I a Woman’ waarin zij vertelt over hoe zij anders werd behandeld dan blanke vrouwen. Kijk bijvoorbeeld naar het veelgebruikte verschil in salaris tussen mannen en vrouwen. Wat we minder vaak horen is dat gekleurde vrouwen ook minder betaald worden dan blanke vrouwen. Seksisme wordt niet door alle vrouwen op dezelfde manier ervaren, maar dat verschilt op basis van ras, sociale klasse, capaciteit, en zo verder.

Maar als dochter van een zwarte man en zus van een jonge zwarte man, is de ervaring van gekleurde mannen ook persoonlijk belangrijk voor mij. Het is niet alleen dat ik wil dat er over racisme gesproken wordt  in verband met seksisme, maar dat racisme tegen mensen van alle genders wordt gezien als belangrijk. Ik kan oprecht niet zeggen dat ik seksisme een belangrijker probleem vindt dan racisme (ook niet omgekeerd), niet alleen omdat ze vaak hand in hand gaan en ze dus niet altijd duidelijk verschillende dingen zijn, maar vooral omdat het geen zin heeft om verschillende ‘-isme’ een volgorde van belang te geven. Dat werkt eigenlijk juist heel tegengesteld: we zouden moeten samenwerken om racisme en seksisme tegen te gaan, voor  een maatschappij waarin alle mensen zich veilig kunnen voelen. Zoals ik schreef in mijn vorige blog, als we over straatintimidatie praten kunnen we niet alleen over (cis)vrouwen praten, maar moeten we het ook hebben over raciale profilering.

Solidariteit tussen vrouwen is zeker een noodzakelijk deel van feminisme, maar een bondgenoot zijn van groepen waar we niet toe horen is net zo belangrijk. Dus de volgende keer dat je een vrij halfuurtje hebt, sla eens de feministisch film recensie over en lees iets over Baltimore.

Meer lezen:

Non-Violence as Compliance

Actor Jesse Williams’ Twitter Essay

The Murder of Black Youth is a Reproductive Justice Issue

wat heeft ras ermee te maken

Sophia Seawell

Sophia Seawell

Sophia schrijft over identiteit, gender en seksualiteit. Als Afro-Amerikaanse vrouw geeft zij etniciteit en andere identiteiten net zo veel gewicht als gender binnen het feminisme. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *