Mijn lichaam, mijn grenzen

Ik heb nog nooit een blog geschreven en vind het moeilijk om een samenhangend verhaal te maken van de dingen die ik wil vertellen. Korte inleiding dus misschien om mee te beginnen. Ik ben geboren en wonend in Amsterdam. Heb net een jaar Toegepaste Psychologie achter de rug en heb nu een tussenjaar. Ik schrijf dit vanuit China Guangzhou, een stad een uur met de trein vanaf de grens van Hongkong. Ik ben hier nu twee weken en zit hier nog ruim anderhalve maand, de reden voor mijn verblijf hier is modellenwerk. Ik heb hier een beetje geëxperimenteerd vanaf mijn 14e, maar tot ik gescout werd in Berlijn vorig jaar had ik nooit via een modellenbureau gewerkt. Buiten dat deze ervaring de eerste keer is dat ik in China ben, is het ook de eerste keer dat ik fulltime en betaald werk als model. Ik heb de afgelopen maand veel geleerd over mijn identiteit en het bepalen van grenzen op de werkvloer en daarbuiten. 

Het moment dat je als model een set op komt lopen gelden er enigszins andere regels dan daarbuiten. Er zijn bijna altijd meerdere stylisten in de kleedkamer die zorgen dat je je shirt niet verkeerd om aandoet. Deze stylisten zijn vaak vrouwen maar ook wel eens mannen. Nu seksualiseer ik mijn eigen lichaam niet als ik die behoefte niet heb. Maar als ik merk dat de andere partij dit wel doet, terwijl hij/zij onnodig langzaam een namaak Zara broek strak-strijkt over mijn billen, voel ik mij toch niet meer helemaal op mijn gemak.

Nog een voorbeeld: Terwijl er iemand van make-up bezig is met mijn gezicht te plamuren met te lichte foundation peutert haar assistent mijn wimpers van elkaar los.  De ene stylist probeert mijn voet uit de een schoen te trekken om vervolgens in een te kleine hak wurmen. De andere stylist maakt mijn blouse open die ze geschrokken weer dicht doet als mijn blote borsten haar eraan herinneren dat er een mens onder die blouse zit. Als kers op de taart in deze chaos, zie ik wanneer ik opkijk mijn eigen bezwete hoofd met wallen en perfecte wimpers in iemand anders’ telefoon. 

Dit ongevraagd maken van foto’s gebeurt ook buiten werk. Mannen naast me in het vliegtuig maken selfies met mij zonder dat ik het door heb. In mijn gebrekkige google translate mandarijn zeg ik: ‘xiān wèn’ (wat ‘ask first’ betekent) terwijl ik op hun telefoon de foto’s verwijder. Als ik geluk heb en de persoon in kwestie zich schaamt, betekent dit dat ik de volgende twee uur de armleuning tussen ons in voor mijzelf heb. Maar even mijn ogen dicht doen durf ik niet meer. 

Privacy en consent zijn dan ook interessante onderwerpen waar ik dagelijks mee te maken heb. Stylisten moeten nou eenmaal aan mij zitten om hun werk goed te doen en door die set op te lopen geef ik hier consent voor, maar natuurlijk tot een bepaald punt. Ik vond het moeilijk in het begin om mijn grenzen aan te geven omdat ik met mijn ongemakkelijk hoge uurloon zou neutraal en kneedbaar mogelijk wilde zijn. 

Beetje bij beetje kom ik steeds meer interne tegenstrijdigheden tegen. Waarom heb ik een baan waarin ik ondergewicht en het witte schoonheidsideaal verheerlijk? Mijn kennis en kunnen amper van belang is? Is het geld genoeg overtuiging voor mij om al deze kwesties uit het raam te gooien? En het geld is echt niet alles. In het geval van een mooi project met kleding waar een verhaal achter zit is het een enorme eer voor mij om de drager te zijn van iemand anders zijn kunst en hier haal ik veel energie en inspiratie uit. 

Op veel van de andere vragen heb ik nog geen antwoord gevonden. Het is ook pas mijn eerste echte ervaring met de modellenwereld in een compleet ander land met een vrij heftige massa industrie. Hoewel dit avontuur over een week voorbij is (ik heb ongelofelijk lang gedaan om dit stukje te schrijven) kan ik dus nog geen algehele conclusie trekken en zo blijven er nog veel vragen open waar ik nog mee aan de slag moet. 

Wat ik wel zeker weet is dat ik niet neutraal en kneedbaar ben, kan en wil zijn. Ik zal mij aanpassen maar er is een punt waar mijn werk eindigt en ik begin, van deze grens ben ik de enige waker. 

Stella de Jong

Stella de Jong