Lastig gevallen?!

Niemand vindt het leuk om lastig te worden gevallen op straat. Vooral ‘s avonds laat geeft dat een erg onprettig en onveilig gevoel. Toch lijkt het voor bijna alle vrouwen iets dat, hoewel vervelend, er gewoon bij hoort. Toen het mij voor het eerst gebeurde (en elke keer erna tot zo ver) gaf het mij een heel dubbel gevoel. Van de ene kant was het een bevestiging, een gevoel van acceptatie en echt als vrouw gezien te worden. Aan de andere kant was het heel grof wakker worden, een besef dat verreweg de meeste vrouwen hiermee te maken krijgen.

Ook werd ik mij bewust van een bepaald privilege dat ik in het verleden heb gehad. Zo kon ik altijd wel zonder gedoe of lastig gevallen te worden over staat of het nu vroeg in de avond was of diep in de nacht. Het is een vreemde gewaarwording. Natuurlijk had ik al vaker de verhalen gehoord en gelezen, maar hoe het daadwerkelijk voelt en het ervaren is toch anders.

Meestal is het onprettig maar wel weg te schudden, zeker als het een snelle opmerking in het voorbij gaan is. Maar afhankelijk van wat er gezegd of gedaan wordt kan het ook al snel van een onprettig naar een onveilig gevoel gaan. In één uitzonderlijk geval ben ik gewoon echt bang geweest. Enerzijds vanwege de snelheid waarmee het gesprek omsloeg van vriendelijk naar ronduit seksueel bedreigd te worden. Anderzijds was ik geschokt van hoezeer deze man ervan overtuigd leek dat hij recht had op mijn aandacht (en nog wel meer).

Intussen is het me al een paar keer overkomen (in meer of mindere mate) en echt wennen doet het niet. Ook merk ik dat ik mij ben gaan aanpassen. Ondanks dat je op geen enkele manier kan zeggen dat het mijn schuld is, denk ik toch.. beter voorkomen dan genezen. Zo probeer ik ervoor te zorgen dat ik niet alleen naar huis ga en dat ik niet te laat vertrek. Mocht het toch zo lopen dat ik alleen laat over straat ga, dan loop ik toch net wat sneller dan anders. Ik kijk wat vaker achterom en zoek goed verlichte, bij voorkeur drukkere, routes uit. Meestal voelt het gewoon veiliger als er wat meer mensen om me heen zijn en ook heb ik de indruk dat mensen zich dan over het geheel wat beter gedragen.

Het lijkt misschien niet veel maar als je je bedenkt dat deze extra zorg voor veel vrouwen doodnormaal is ga je je toch afvragen wat hier mis gaat en wat je kan doen om het te veranderen of te voorkomen. Het is eigenlijk maar vreemd hoe normaal dit wordt gevonden. Zowel door vrouwen die het overkomt als voor de mannen die het doen. Wat nog veel vreemder is, is dat onder een aantal trans-vrouwen het lastig gevallen worden wordt gezien als vorm van acceptatie, een overgangsritueel. Er wordt gezegd: “je hoort er pas echt bij als je last krijgt van seksuele intimidatie”. Ik snap de uitspraak en heb het zelf ook wel eens zo benoemd, maar hoe meer ik er over nadenk, hoe lastiger ik het hele onderwerp ga vinden.

Een oplossing heb ik niet. Het is makkelijk om te zeggen dat ze al op scholen moeten beginnen. Voed de kinderen op, leer ze respect te hebben etc. Het probleem hiermee is alleen dat dit vooral een mooie lange termijn oplossing is maar het helpt de vrouwen van nu natuurlijk niet bijster veel.

Lieve lezer, ik probeer altijd af te sluiten met een positieve noot maar voor deze keer lukt dat niet. Misschien omdat er gewoon weinig positiefs te zeggen is over het hele onderwerp. Deze keer sluit ik dan ook af met de volgende woorden: pas goed op jezelf, en wees lief voor je mede mens.

Live, learn and love,

Kate

Katelyn Stoffelen

Katelyn Stoffelen

Kate is gek op skaten en op koffie en ze blogt over haar leven als transgender; over de simpele en minder simpele dingen die daarbij komen kijken. 

COMMENTS (1)

  1. Lieve Kate,

    Wat goed dat je dit onderwerp beschrijft. Als geboren vrouw heb ik hier vaak en veel last van. Van korte opmerkingen, remmende en toeteren auto’s en direct ‘complimenteuze’ maar wel zeer onbeschofte opmerkingen tot ongewenste aanrakingen.

    En niet alleen ’s avonds laat helaas, maar de hele dag door. Zeker nu t lente is en de kriebels kennelijk in de lucht hangen.

    Ik vind t heel vervelend. Maar wat ik ook raar en vervelend vind is dat er eigenlijk nooit over gesproken word. En op een of andere manier durf ik het ook niet goed te bespreken. Ik heb altijd het gevoel dat het lijkt alsof ik opschep wanneer ik zeg dat ik er last van heb dat iemand die ochtend op t station al schreeuwend uitgebreid beschreef wat hij van mijn billen vond.

    Tegelijk vraag ik me af: ‘ben ik dan de enige?’ Ik hoor andere vrouwen er nooit over. En dan ga ik wel weer denken, ligt het aan mij?

    Ik hoop dat we dit taboe om t te bespreken met alle vrouwen kunne doorbreken. Dank voor een eerste stapje!

    Liefs Marije

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *