Katelyn’s blog

Kinderen

Iedereen kent het verhaal van de bloemetjes en de bijtjes, of weet anders wel waar het over gaat: het krijgen van kinderen. Men neemt een mannetje, een vrouwtje, een zeer gezellige avond en als het mee zit heb je negen maanden later een klein mensje in je armen.

Simpel zat eigenlijk, tot je last hebt van genderdysforie en je in het proces zit om je lichaam zo veel mogelijk te laten aansluiten op wie je echt bent. Wat veel mensen niet weten is dat je van de medicatie, die je neemt voorafgaand aan je operaties, je zo goed als onvruchtbaar wordt.

Dat is iets wat te denken geeft, tenminste als je kinderen wilt natuurlijk. Er zijn op dit moment twee mogelijkheden: Je kan het één en ander laten invriezen, waardoor je (ik geloof binnen 10 jaar) alsnog op een zo natuurlijk mogelijke manier kinderen kunt krijgen (met draagmoeder, spermadonor of je levenspartner) of je kan overwegen om kinderen te adopteren.

Maar eigenlijk is het zo zwart-wit niet. In alle eerlijkheid moet ik toegeven dat ik het liefst mijn eigen kinderen zou dragen en baren. Helaas is de wetenschap alleen zo ver nog niet. Er zijn transgenders die om deze reden de medicatie en operaties uitstellen. Nadeel is dan wel dat je er niet altijd zeker van kan zijn wanneer het voor jou en je partner zover is, als je überhaupt al een partner hebt en niet nog vrijgezel bent. Het is nogal wat om over na te denken en zeker niet één van de meest simpele onderwerpen.

Iets anders dat er nog bij komt kijken en mij persoonlijk het moeilijkste lijkt, is op een dag aan je kinderen uitleggen dat ze geadopteerd zijn of dat mama ooit papa was (of andersom), maar dat ze wel jouw DNA hebben. Met name deze situatie is erg lastig en geeft veel vragen, voor jezelf en ook voor je kind. Wil je het je kind eigenlijk wel vertellen? Maakt het verschil of je kind dit wel of niet weet? Hoe zal het kind reageren? En nog vele andere vergelijkbare vragen. Welke vragen het kind zelf zal hebben, daar zou ik geen gok over durven wagen. Dat zal waarschijnlijk ook samen gaan met de leeftijd en onze cultuur tegen die tijd.

Met al dit gepraat over kinderen krijgen in combinatie met genderdysforie is er ook nog een groep die ik niet over kan slaan. Er zijn namelijk ook genoeg mensen die pas op latere leeftijd uit de kast komen en in behandeling gaan; sommigen hebben het uitgesteld uit schaamte, of tegenwerking van de omgeving, anderen hebben het nooit gedaan, omdat ze niet hadden gedacht dat er zoveel mogelijk was (of in die tijd er ook echt nog niet zoveel kon). Er zijn er dan ook genoeg in deze groep die al kinderen hebben wanneer ze in behandeling besluiten te gaan.

Hier heb ik hele positieve verhalen over gehoord; dat ze van hun kinderen en levenspartner alle steun en begrip krijgen die ze nodig hebben. Maar ook veel minder goede verhalen in de vorm van diep onbegrip, scheiding en zelfs kinderen die geen contact meer willen (of mogen van de ex-partner).

Ik kan uren doorgaan over waarom wel kinderen en waarom niet. Eigenlijk vooral over waarom wel, maar ik wil ze dan ook graag. Zo groot als de verantwoordelijkheid is, zo mooi als het ook is om te zien hoe zo een klein mensje steeds minder klein en zelfs groot is na verloop van tijd. Zo rommelig als tieners kunnen zijn, zo netjes ze als volwassenen kunnen worden. Uiteindelijk is het aan ieder mens om zelf te kiezen of ze het wel of niet willen.

Live, learn and love,

Katelyn

Katelyn Stoffelen

Katelyn Stoffelen

Kate is gek op skaten en op koffie en ze blogt over haar leven als transgender; over de simpele en minder simpele dingen die daarbij komen kijken. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *