Katelyn’s blog

Hormonen

23 maart 2014, een dag die ik niet snel zal vergeten. Het was de dag dat ik aan de hormoonbehandeling ben begonnen. Het voelt als één van de grotere mijlpalen in de behandeling. Wanneer ik voor het eerst naar de VU ging, zou ik eigenlijk al niet meer weten. Wanneer ik de diagnose kreeg ook niet, maar de dag van de hormonen dat weet ik nog goed.

Al veel langer daarvoor ben ik natuurlijk uit de kast gekomen, heb ik mijn garderobe aangepast en noem zo nog eens wat. Zelfs de aankoop van mijn eerste bh voelt maar als een kleine stap in verhouding met het begin van de hormonen. Ik zal maar niet teveel uitbreiden over hoe blij ik was (en nog steeds ben) met die stap en mogelijkheid. Waar ik wel over wil uitbreiden is hoeveel invloed die hormonen wel niet op je hebben.

Om even alles duidelijk te maken begin ik met uitleggen van wat de bedoeling is van de medicatie. In de eerste plaats heb je de androcur (familienaam), dat is een testosteron remmer (wat dat doet spreektfoto hormonen voor zich denk ik wel). Daarnaast heb je de progynova (pillen) of de systen (pleisters), die ik zelf heb. Beiden zijn een middel om oestrogenen in het lichaam te krijgen. De pleisters zijn iets milder dan de pillen, vooral omdat het de oestrogenen gelijkmatig afstaat terwijl je met de pillen kleine pieken hebt. Het is een kwestie van persoonlijke voorkeur en van wat je lichaam goed aankan. Laat ik nu niet vergeten te vertellen dat niet elk ziekenhuis met deze twee medicijnen werkt. Er zijn nog een aantal opties om hetzelfde resultaat te bereiken maar ik ken ze niet allemaal natuurlijk.

Tot zo ver het technisch gedoe. Het nut van de hormoonbehandeling is deels om te voorkomen dat je lichaam een enorme schok krijgt als je voor de operatie gaat. Een ander deel is vanuit het ziekenhuis, zodat zij meer zekerheid hebben dat jij zeker bent van wat je wilt. Als laatste verandert er door de hormonen veel aan zowel je lichaam als geest.

Die veranderingen wil ik nu verder op in gaan. Wat ik er wel bij wil vermelden is dat deze veranderingen heel erg van persoon tot persoon kunnen verschillen. Ik ga vooral even uit van mezelf in dit geval. Het eerste dat opvalt is dat je sneller moe bent, een beruchte bijwerking van de androcur. De eerste tijd is dit nog wel goed te doen maar hoe langer het duurt hoe vermoeider je bent. Niet alleen vermoeider, maar ook je spierkracht neemt af. Daarnaast heeft de androcur de reputatie dat je er depressief van kan worden, iets waar ik zelf gelukkig niet teveel last van hebt.

Daarnaast heb ik vanaf dag één het idee dat ik een stuk zachtaardiger ben geworden. Een stuk minder snel boos zeg maar en sowieso over het geheel een stuk gevoeliger ook. De emoties die ik heb lijken 100 keer versterkt binnen te komen, iets wat ik zelf wel fijn vind (in de meeste gevallen), vooral omdat ik mezelf nu veel beter aan voel.

Dan zijn er dingen die wat meer tijd nodig hadden, zo heeft het bijna een half jaar geduurd voor ik ook maar iets van borstgroei kreeg. Nog steeds is het niet veel zal ik toegeven, maar al heel wat meer dan in het begin. Opvallend is dat: hoe langer ik aan de hormonen zit hoe beter ik in mijn vel zit. Zonder eigenlijk enige vorm van operaties lijkt de genderdysforie al erg weg gezakt. Ik merk het ook gelijk als ik eens een dag vergeet om mijn pleister te plakken of als ik de androcur later inneem dan normaal.

Nu ben ik ondertussen bijna anderhalf jaar verder. Ik kan zeggen dat ik, mede door de hormonen, alleen maar zekerder ben geworden van de stappen die ik heb gemaakt en die ik nog ga maken. Zo ongeduldig als ik ondertussen ben, het voelt goed om dit toch eerst gedaan te hebben.

Live, learn and love,

Katelyn

Katelyn Stoffelen

Katelyn Stoffelen

Kate is gek op skaten en op koffie en ze blogt over haar leven als transgender; over de simpele en minder simpele dingen die daarbij komen kijken. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *