Katelyn’s blog

slaap, sport en transitie

Voordat ik aan enige vorm van medicatie zat sliep ik redelijk veel, toch minimaal acht uur per nacht. Dat kon want ik was vrij veel aan het sporten, fietsen, skaten, regelmatig rennen en dat ging goed. Erg goed al zeg ik het zelf. Ik zal niet beweren dat ik een marathon kon lopen maar ik leefde erg actief en dat mag natuurlijk ook wel als je veel slaapt. Wat ik wel kon was doorgaan tot ik er zeg maar bij neerviel, even 5 minuten rust en weer opnieuw beginnen.

Ik had een redelijk gezonde leefstijl, één die ik altijd wel graag wilde doorzetten. Maar aan alle veranderingen die de medicatie met zich meebrengt (en waar ik toch zeker blij mee ben), zit één enorm nadeel; een haast constante vermoeidheid. Ik slaap nu al snel 10 uur per nacht, of ik nu wil of niet. En sporten? Dat gaat gepaard met heel veel vermoeidheid. Eigenlijk zijn veel van de gewone dagelijkse dingen al erg vermoeiend. Ik zou toch bijna zeggen dat alles binnen het huishouden en de boodschappen al een hele work-out is. Soms schaam ik me daar best wel voor. Van het actieve leven dat ik had, naar al moeite hebben met het huis stofzuigen.

Dan is er natuurlijk nog de sportschool, een plaats waar ik toch eens wat vaker heen zou moeten. Maar eigenlijk ben ik daar op het moment nog wat huiverig voor en niet eens vanwege de vermoeidheid, maar vanwege de kleedkamers. Wel vaker zijn er discussies over openbare toiletten of bijvoorbeeld de toiletten op scholen. Discussies over dat er genderneutrale toiletten zouden moeten zijn en weet ik het wat voor oplossingen nog meer. Aan kleedruimtes wordt dan vaak niet gedacht, terwijl je bij kleedruimtes tegen veel van dezelfde dilemma’s aan loopt en nog een paar extra (denk aan de douches en dat het toch ook een plek is waar je je omkleed). Nu kan ik wel heel goed snappen dat we kleedruimtes toch liever gescheiden houden, maar tegelijkertijd denk ik vaak wat dat andere gender toch niets heeft dat we niet eerder hebben gezien. Voor mij verandert dat natuurlijk niks. In de herenkleedruimte wil ik niet komen en aan de hand van verhalen van hen die het wel aandurfden kan ik zeggen dat ik in de dameskleedruimte op zijn minst nogal rare blikken zou trekken. Iets waar ik natuurlijk ook geen zin in heb.

Ik denk dat veel van deze zorgen wegvallen wanneer ik klaar met mijn transitie. Zo mag ik het deel van de medicatie waar de vermoeidheid van komt laten vallen. Ook de zorgen rondom de kleedkamer en het daar omkleden zullen verdwijnen. Zo zie ik ook dat alles op zijn pootjes terecht komt, al duurt het nog wel even.

Live, learn and love,

Katelyn

 

Katelyn Stoffelen

Katelyn Stoffelen

Kate is gek op skaten en op koffie en ze blogt over haar leven als transgender; over de simpele en minder simpele dingen die daarbij komen kijken. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *