Puberende twintiger

Het is een dag als alle anderen. Toch zijn er dingen anders. Mijn lichaam begint langzaam anders te worden; gespierder, hariger, onrustiger. Mijn hoofd een wirwar van gedachtes en emoties; eigenwijsheid, opwinding, opvliegerigheid, nog meer opwinding. Het is weer zover, de tweede puberteit is begonnen. Nadat ik groen licht kreeg van het VUMC in juni, mocht ik begin juli met hormonen beginnen. De eerste paar weken waren vreemd. Elke dag na mijn hormoonapplicatie zat ik als een klein kind voor de spiegel te wachten op de veranderingen. Maar zo snel gaat het niet. Het duurt even voordat het lichaam reageert op de hormonen en aangezien je jezelf elke dag ziet, vallen veranderingen ook niet snel op. Ik ben er aan gewend geraakt om elke week foto’s te maken en stemopnames, zodat ik kan vergelijken wat er veranderd is.

Vreemd genoeg is het hormonale proces niet zoals ik het me voorstelde: ik ging er van uit dat ik erg zou moeten wennen aan de lichamelijke veranderingen en stond niet eens stil bij de mentale veranderingen. Integendeel, ik juich de lichamelijke veranderingen eigenlijk steeds meer toe en ze maken mij meer hoe ik ben. Ik pas beter in mijn shirts, iedereen noemt me steevast meneer en mijn stem schommelt tussen brommende beer en hysterisch speenvarken. De mentale veranderingen daarentegen zijn wennen, aangezien ze soms conflicteren met mijn persoonlijkheid. Ik heb altijd een hoog schuldgevoel gehad en wilde graag rekening houden met andere mensen. Nu tijdens mijn “2e puberteit” merk ik dat ik me minder aantrek van wat andere mensen willen en meer de confrontatie opzoek. Zeker een goede manier om mezelf beter te leren kennen en stil te staan bij wat ik fijn vind. Maar het zijn wel dinLOESJEgen waarvan ik achteraf denk “wow, deed ik dat zojuist?” Soms als iemand een heel verhaal tegen me afsteekt, dwaalt mijn hoofd gewoon af en mis ik blijkbaar de helft van het verhaal. Meestal als ik honger heb. En ik heb veel honger de laatste tijd, trust me.

En dan is er natuurlijk opwinding. Door testosteron krijg je sowieso een hoger libido, maar in het begin heb je een soort van uitschieter. Elk meisje op straat trekt mijn aandacht, korte rokjes doen me bijna stilstaan op straat en verder gebeurt er op dat moment niet veel in het hoofd. Als een pervers 13-jarig jongetje loop ik rond, nou eigenlijk vooral mijn zaakje achteraan. Betekent dit dat ik vrouwen meer ben gaan objectificeren? Ja op een bepaalde manier wel, maar hier zal ik het in mijn volgende blog uitgebreid over hebben.

Wat ik moeilijk vind in te schatten is welke mentale veranderingen “puberteit” zijn, of wangedrag omdat ik moet leren omgaan met de hormonale veranderingen en welke blijvend van de testosteron zijn. Ik probeer de veranderingen maar te accepteren en tegemoet te komen en te kijken welke er op lange termijn nog zullen zijn. Uiteindelijk blijven veranderingen altijd even wennen.

Sascha Klomp

Sascha Klomp