Feministische kunstenaars

Ana Mendieta

Het werk van Cubaans-Amerikaanse kunstenares Ana Mendieta worstelt met de esthetische verwachtingen van het vrouwelijk lichaam, raciale identiteit en dubbelzinnigheid, en in haar later werk ook de relatie tussen het lichaam en de aarde. Dit gebeurt binnen de context van haar ervaring als een van de weinige niet-blanke kinderen op haar school in Iowa, een van de weinig vrouwelijke kunstenaars op haar kunstacademie, en als een Cubaanse migrant. Haar ‘Silhueta’ serie zie ik niet alleen als een onderzoek naar het idee van een ‘Moeder aarde’ en het vermengen van vrouwen en de natuur, maar ook over de relatie tussen mens en aarde. Hoe maken we een land (bijvoorbeeld land dat niet van ons is – ik denk hier aan kolonialisme) ons eigendom? Het werk ‘Silhuetas’ spreekt mij aan omdat het ook gaat over migratie en ergens thuishoren. Welk land is van mij; waar hoor ik?

nummer 1
Untitled (Glass on Body Imprints), 1972

 

 

 

 

 

Nummer 2
Facial Cosmetic Variations (1972)
nummer 3
Silhueta series (1973-1980)

 

Jenny Holzer

Jenny Holzer is een van de kunstenaars waar ik mij voor het eerst echt betrokken bij voelde. De intense meningen die ze communiceert – met een autoritaire stem geassocieerd met mannelijkheid – in haar werk, vooral Truisms dwingt mij om mijn eigen overtuigingen te herzien (denk ik dat ‘sex differences are here to stay’ of dat ‘an elite is inevitable’?). Meestal getoond op billboards of geprojecteerd op gebouwen, domineert haar werk de openbare ruimte en confronteert het voorbijgangers met soms tegensprekende ideologieën. Ik ben tot Holzer aangetrokken, niet alleen omdat ze aandacht vraagt voor sociale omstandigheden (Lustmord, een reactie op het seksueel geweld in Bosnia, is het meest duidelijk voorbeeld hiervan) maar omdat ik voel dat ze bang is om niks te zeggen.

nummer 4
Inflammatory Essays (1979)
nummer 5
Truisms (1977-1979)
nummer 6
Projections series, (New York, 2005)

 

Carrie Mae Weems

Maar mijn absolute favoriet is kunstenares Carrie Mae Weems. Zij verbind de geschiedenis van zwarte mensen in de V.S. met haar eigen ervaringen en daardoor haalt ze het verleden naar het heden. Wat ik waardeer in haar werk is dat ze een duidelijk politiek boodschap heeft, maar dat je betrokken wordt door de sterke beelden en verhalen die ze creëert. Ze toont niet alleen hoe Afro-Amerikaanse mensen onderdrukt waren en nog steeds zijn, maar ze creëert ook nieuwe beelden en verhalen die buiten de stereotypen vallen. Ze geeft nuance aan zwarte identiteiten en ervaringen die worden gezien als homogeen. Haar werk, dat omvat nu 30 jaar, is een serieuze verkenning van de nuances van geschiedenis, identiteit, en de representatie daar van.

nummer 7 c
The Kitchen Table Series (1990)
nummer 7 a
The Kitchen Table Series (1990)
nummer 7 b
The Kitchen Table Series (1990)
nummer 9 a
From Here I Saw What Happened and I Cried (1995-1996)
nummer 9 b
From Here I Saw What Happened and I Cried (1995-1996)
nummer 9 c
From Here I Saw What Happened and I Cried (1995-1996)
Sophia Seawell

Sophia Seawell

Sophia schrijft over identiteit, gender en seksualiteit. Als Afro-Amerikaanse vrouw geeft zij etniciteit en andere identiteiten net zo veel gewicht als gender binnen het feminisme. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *