Opkomen voor verschillen

equalityEen van de eerste vakken die ik volgde op de universiteit was American Sign Language. Ik had het gekozen vanwege mijn passie voor talen, maar ik herinner mij helaas bijna niks meer van de taal zelf (behalve het alfabet). Wat ik mij wel herinner is dat niet iedereen met een ‘handicap’ – in dit geval, doof zijn – het ziet als een zwakte of het zou willen veranderen. Terwijl er nu Cochleair implantaten bestaan die dove kinderen kunnen krijgen om eventueel te kunnen horen en praten. Laten niet alle ouders dat bij hun dove baby doen – want qua gezondheid is er niks ‘mis’ met het kind en er is niks mis met het gebruiken van gebarentaal en er is, überhaupt, niks mis met doof zijn.

Ook al is het de boodschap van het feminisme dat iedereen gelijkwaardig is en dat niemand gediscrimineerd zou moeten worden op basis van hun gender, etniciteit, sociaaleconomische klasse of seksualiteit. Schijnt het dat het feminisme moeite heeft met de boodschap van veel gehandicapten activisten: dat mensen met een beperking ook gelijkwaardig zijn. Het is nog steeds binnen het feminisme te makkelijk om een persoon met een beperking te zien als slachtoffer, of als defect, of niet hun beperking te herkennen als ‘echt’ in het eerste geval (bijvoorbeeld bij mentale problemen zoals angsten en depressie). Er is, kort gezegd, niet echt een discussie binnen het feminisme over de discriminatie van mensen met een beperking.

Soms werken feministisch activisten zelfs tegen de doelen van gehandicapten activisten. In de afgelopen maanden werd er veel gepraat over het Zika virus, en vooral over de mogelijke gevolgen voor de kinderen van vrouwen die het virus bij zich dragen terwijl ze zwanger zijn. Die kinderen kunnen Microcefalie krijgen, wat betekent dat ze geboren worden met een klein hoofd. Dit kan gevolgen hebben voor hun brein en mentale capaciteiten, maar meestal betekent het dat ze gewoon een klein hoofd zullen hebben.

In bepaalde landen in Zuid-Amerika, waar het virus voor de eerste keer voorkwam, zijn er strenge regels rond abortus, die het heel moeilijk maken voor vrouwen om legaal een abortus te doen. Feministische activisten hebben de mogelijkheid om een ‘defect’ kind te krijgen via het Zika virus gebruikt als een reden waarom Zuid-Amerika abortus zou moeten legaliseren. Terwijl vrouwen natuurlijk het recht moeten hebben om zelf te beslissen over hun lichaam en het leven is het wel opmerkzaam hoe abortus-rechten activisme gewoon maar aanneemt dat niemand een kind met een beperking zou willen hebben en dat deze levens dus niet evenveel waard zijn als andere.

Het feminisme dat ik ken streeft niet naar een wereld zonder verschillen (qua etniciteit/ras, gender, of seksualiteit) maar naar een wereld die deze verschillen accepteert en er ruimte voor maakt. De manier om met mensen met een beperking om te gaan is dus niet door te doen alsof de oplossing een wereld zonder mensen met een beperking is. Het probleem dat we moeten oplossen is de manier waarop onze maatschappij is gebouwd rond mensen zonder een beperking en daardoor de mensen met een beperking naar de randen van de samenleving duwt. Het probleem ligt niet bij mensen die ‘anders’ zijn, maar bij hoe wij als maatschappij omgaan met hen die ‘anders-zijn.’ We hebben al allerlei feministische tools daarvoor, dus laten we die ook voor mensen met een beperking even uit de kast halen.

Sophia Seawell

Sophia Seawell

Sophia schrijft over identiteit, gender en seksualiteit. Als Afro-Amerikaanse vrouw geeft zij etniciteit en andere identiteiten net zo veel gewicht als gender binnen het feminisme. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *