Strip for Empowerment

Zou jij volledig uit de kleren gaan in een volle club voor de kans om 250 euro te winnen?

Zelf zou ik dat niet zo snel doen. Misschien was ik daarom zo nieuwsgierig en enthousiast toen een vriendin vertelde dat zij zou deelnemen aan een striptease-wedstrijd in een van de bekendere homobars van Londen. Deze vriendin — laten we haar Jane noemen — had al veel ervaring met burlesque, een striptease waarbij het publiek wordt verleid door middel van extravagante kleding zoals boa’s, handschoenen en panty’s. Dit was echter de eerste keer dat ze meedeed met een non-burlesque stripwedstrijd.

Ik was nog maar één keer eerder in een homobar geweest en had nog nooit in mijn leven iemand zien strippen. Ik ben zeker niet de enige vrouw die niet altijd even blij is met haar eigen lichaam. Het idee dat mensen vrijwillig hun kleding uittrekken tegenover een grote massa (filmende) mensen vond ik fascinerend. En dus ging ik, met een groep vriendinnen, naar de club om tien mannen en twee vrouwen letterlijk met hun billen bloot te zien dansen op een zelfgekozen nummer.

Ik wist niet wat ik moest verwachten, maar had niet gedacht zulke tegenstrijdige gevoelens te krijgen. Aan de ene kant schrok ik enorm van het grove taalgebruik dat de jury hanteerde om de amateur-strippers te beoordelen. De jury, bestaande uit drie drag queens, waaronder iemand die had meegedaan aan het tv-programma Rupaul’s Drag Race, maakte non-stop racistische en seksistische grappen. Misschien komt het doordat ik niet gewend ben aan hoe mensen in deze club met elkaar omgaan, maar ik vond het moeilijk om dit aan te horen. Hoe kan een gemeenschap die door de eeuwen heen zó gediscrimineerd is geweest, en nog steeds wordt, zulke harde opmerkingen tegen elkaar maken? Opvallend genoeg bleek de jury veel minder bot te zijn tegen de enige heteroseksuele man en de twee vrouwen die deelnamen aan de wedstrijd. Mijn vriendinnen en ik konden opgelucht ademhalen toen Jane niet volledig werd afgekraakt.

Aan de andere kant was ik positief verrast door de grote diversiteit aan mensen die op het podium verschenen. Iedereen was anders en toch hetzelfde. Dik, dun, lang, kort, groot geschapen of een micropenis, deze mensen waren een ode aan de diversiteit van het menselijke lichaam. De overgave waarmee ze dansten was veel belangrijker voor het publiek dan het type lichaam dat ze hadden.

Jane was ooit begonnen aan burlesque om weer van haar lichaam te gaan houden, nadat ze een aantal kilo’s was aangekomen. Voor haar is het een manier om meer zelfvertrouwen te krijgen. Het was geweldig om te zien hoe het publiek begon te juichen toen haar borsten vol overgave op en neer deinden, terwijl op haar buik de woorden “strip for empowerment” te lezen waren. Ik begreep die avond dat strippen voor Jane een vorm van rebelleren is. Het is een manier om te laten zien dat iedereen van hun eigen lichaam mag en kan houden, ook als jouw lichaam niet past binnen de heersende definitie van vrouwelijke schoonheid. Jane’s striptease was een grote middelvinger aan iedereen die zegt dat maar één soort lichaam mooi kan zijn. Ik was dus ook totaal niet verbaasd toen zij de wedstrijd won.

Giulia Giacometti

Giulia Giacometti

Giulia doet een master in Gender Studies en zij houdt zich dagelijks bezig met de vraag waarom mensen gediscrimineerd worden omwille van hun gender en/of seksualiteit. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *